Instagram RSS Feed

‘klejenie/fornirowanie’

  1. Renowacja lampy stojącej ze stolikiem w stylu Art Deco (II etap)

    Luty 24, 2013 by Aneta

    Po gruntownym wyczyszczeniu drewna przyszedł czas na zabiegi konserwatorskie. W przypadku podniszczonego okrągłego blatu w grę wchodziło przede wszystkim uzupełnienie ubytków w okleinie, zrobienie nowych wstawek i retusz widocznych przetarć oraz podklejenie ‚kisznerów’, czyli pęcherzyków pod fornirem, które powstały na skutek wyschnięcia kleju.

      blat główny z widocznymi przetarciami i ubytkami fornirupodniszczony blat

    Oryginalnie zachowany fornir na blacie po oczyszczeniu ze starej warstwy politury i lakieru okazał się w dużo gorszym stanie niż zakładałam. Głównym problemem okazała się jego kruchość i grubość, która z upływem lat zmniejszyła się do minimum. W kilku miejscach niemożliwe przez to było wycięcie się i zrobienie nowej wstawki, poza tym dodatkowe szlifowanie groziło przetarciem okleiny i pojawieniem się plam z widocznym drewnem podkładowym.  Samo podklejenie i zlikwidowanie pęcherzyków również wymagało bardzo dużej uwagi i delikatności, bo wysłużona okleina orzechowa bardzo szybko pękała i wykruszała się dalej. Zależało mi jednak by uratować blat, bez konieczności fornirowania go od nowa. Gdzie mogłam zrobiłam więc nowe wstawki, resztę uszkodzonych fragmentów okleiny podkleiłam i zaszpachlowałam. Doszłam do wniosku, że nawet jeśli po renowacji widoczne będą niewielkie uszkodzenia, to nie będą mi one jakoś specjalnie przeszkadzać. Przedwojenny mebel ma prawo nie być jak spod igły a ew ślady będą tylko świadczyć o jego wieku i oryginalności. czytaj dalej…


  2. Fornirowanie – etapy prac

    Wrzesień 17, 2012 by Aneta

    Fornirowanie blatu stołu

    Fornirowanie, tak jak politurowanie, wymaga nie tylko wiedzy z zakresu samej renowacji mebli dawnych, ale przede wszystkim musi być wsparte dużym doświadczeniem i pełną znajomością dawnych technik stolarskich. Na przykładzie blatu od rozkładanego stołu z okresu międzywojennego, który z uwagi na duże przetarcia i zniszczenia wymagał wymiany całej okleiny, postaram się zobrazować poszczególne etapy procesu fornirowania.

    Zaczynamy od przygotowania okleinowanej powierzchni oraz forniru (w tym przypadku dębowego). Fornir trzeba dociąć na odpowiednie pasy i przynajmniej dzień wcześniej namoczyć. Dzięki temu rozpoznamy lewą stronę liścia na którą nakładany będzie klej (zmoczony liść wygnie się  i powstanie łuk), poza tym mokry łatwiej będzie przylegał do klejonej powierzchni. Powierzchnię blatu natomiast należy wyrównać (poszpachlować i poflekować wszelkie wyrwy, sęki i ubytki) a następnie zcanować, czyli podrapać heblem-drapakiem dzięki czemu na powierzchni powstaną drobne rowki, które zwiększą powierzchnię klejenia. Jeżeli zachowane będą jeszcze fragmenty starego forniru, należy go zdjąć np. odparzając gorącym żelazkiem. czytaj dalej…


  3. Renowacja mebli art deco cz.5

    Styczeń 25, 2011 by Aneta

    demontaz

    Z pary naszych przykładowych mebli, jako pierwszy na warsztat trafił pomocnik-barek. Od niego rozpoczęła się moja seria opisująca poszczególne etapy renowacji (obecnie mebel jest w fazie końcowego składania).

    W międzyczasie zaczęto prace przy drugim, większym meblu, czyli bufecie. Zakres renowacji jest praktycznie taki sam jak przy pomocniku,  dlatego bez zbędnego powtarzania zobrazowałam poszczególne etapy w jednym wpisie.

    Pierwszą czynnością był demontaż wszelkich możliwych elementów:

    Następnie mebel był czyszczony i klejony, wzmocniono jego konstrukcję oraz uzupełniono wszelkie ubytki:

    Po pracach stolarskich przyszedł czas na konserwację i wykańczanie samej struktury drewna, czyli najpierw olejowanie…

    …a następnie gruntowanie i zacieranie powierzchni politurą szelakową:

    Na koniec polerowanie:

    Pozostaje składanie i ostateczny przegląd mebla.


  4. Fornirowanie (teoria)

    Listopad 10, 2010 by Aneta

    SONY DSC

    Meble dawne to w dużej mierze meble pokryte fornirem. Absolutnie nie oznacza to, że są one gorsze jakościowo od tych wykonanych z litego drewna, wręcz odwrotnie. Meble fornirowane dzięki naturalnemu wzornictwu oklein są nie tylko niepowtarzalne i unikatowe, ale też mniej narażone na uszkodzenia wynikające z pracy drewna.

    Pisząc o fornirowaniu dawnych mebli mam na myśli oryginalną i starą technikę, wykonywaną wyłącznie ręcznie (przekazywaną z pokolenia na pokolenie). Fornirowanie znane było już w Starożytności (np. meble egipskie) i choć od tego czasu zostało poddane wielu unowocześnieniom (współczesne dość mocno różni się od klasycznej technologi) , wykorzystywane jest do dnia dzisiejszego. Okleinowanie drewna składa się z kilku etapów które postaram się w miarę czytelnie i zrozumiale opisać oraz zobrazować :-). Sam proces okleinowania jest dość skomplikowany i czasochłonny, wymaga sporego doświadczenia stolarskiego i z pewnością nie można go wykonać w domowych warunkach.

    Polega na pokryciu gorszego gatunkowo drewna fornirem, czyli cieniutkim arkuszem wyższego jakościowo drewna. Podstawowym materiałem konstrukcyjnym mebli dawnych była płyta złożona z poklejonych ze sobą kilku desek mniejszego formatu – najczęściej sosnowych, brzozowych, rzadziej dębowych – wykonanych z drewna miękkiego, łatwego do obróbki (znana nam współcześnie płyta stolarska pojawiła się znacznie później), którą następnie oklejano wzorzystym fornirem, tak by mebel wyglądał ozdobniej i szlachetniej. By zapobiegać paczeniu i pękaniu ‚pracującego’ drewna, deski łączono przeważnie prawymi stronami lub na przemian, co stanowiło przeciwwagę dla zafornirowanej strony (okleinowana strona pod wpływem siły kleju pręży do góry, wiec deska podkładowa odbija silę do wewnątrz). Czasem szkielet mebla pokrywany był najpierw okleiną podkładową tzw. blintem np. z topoli lub brzozy (układany w poprzek tworzy dodatkową kontrę zabezpieczając deskę przed rozsychaniem) a dopiero potem właściwym fornirem.

    Jeszcze rzadziej można się spotkać z podkładem w postaci cieniutkiej tkaniny np. surówki jedwabnej. Technikę z blintem spotkamy głównie w meblach z XXw., we wcześniejszych konstrukcjach używano bezpośrednio okleiny na deskę. Fornirowano przeważnie płaskie powierzchnie (blaty biurek i stołów, boki i drzwi szaf, komód, fronty szuflad) oraz częściowo sprzęty do siedzenia (głównie krzesła i fotele). W zależności od okresu i stylu używano różnych gatunków okleiny (po tym możemy też określić czas powstania mebla). Do najbardziej popularnych należy orzech i mahoń, których istnieje ponad sto gatunków…

    *używam terminów fornirowanie i okleinowanie do określenia tej samej czynności, czyli oklejania drewna; w fachowym terminarzu słowo fornirowanie oznacza bowiem też sam proces wytwarzania cienkich arkuszy z drewna służących właśnie jako okleiny;