Instagram RSS Feed

Posts Tagged ‘rokoko’

  1. Styl Ludwik Filip

    Październik 9, 2012 by Aneta

    ‚Ludwiki’ – nazywane od imion panujących we Francji królów – to potoczne określenie stylów we wnętrzach i meblach od baroku po romantyzm (XVI w.-XIX w.). Często określane są stylami królewskimi lub pałacowymi. Mamy więc w sztuce trzech Ludwików i jednego Filipa: bardzo okazałego i wytwornego Ludwika XIV (wczesny barok), dekoracyjnego i subtelnego Ludwika XV (późny barok), prostego i lekkiego Ludwika XVI (klasycyzm) oraz eklektycznego Ludwika Filipa (romantyzm).

    P1000836-001

    Styl Ludwika Filipa powrócił do rokoka, stąd też zamiennie określany jest stylem neorokokowym. Zaliczany jest do XIX-wiecznego historyzmu, czyli okresu w którym nawiązywano do dawnych epok. Nie jest więc sam w sobie nowym kierunkiem w sztuce, bo nie wprowadził nic innowacyjnego a jedynie odnowił stare i znane formy oraz wzorce.

    czytaj dalej…


  2. Praskie skarby XIX-wiecznej architektury

    Wrzesień 28, 2012 by Aneta

    5

    Na warszawskiej Starej Pradze zachowało się w całości wiele XIX-wiecznych kamienic, które choć bardzo zniszczone i kompletnie zaniedbane, nadal kryją w swoich wnętrzach piękne skarby!

    futryny dwuskrzydłowych drzwi z imponującymi koronami. Niektóre zachowane w naprawdę dobrym, niemal nienaruszonym stanie – bogata obudowa, wijące się liście akantu, piękne, faliste, rokokowe ornamenty, klasycystyczne gzymsy i fryzy, niektóre już niestety tylko we fragmentach…Taka dawna stolarka odznacza się niezwykłym walorem nie tylko zabytkowym, ale przede wszystkim artystycznym.  Zachowane stare bramy, drzwi, okna nadal spełniają swoje funkcje użytkowe i stanowią, choć ukrytą, to piękną i niepowtarzalną ozdobę budynku.

    Oryginalny, półkolisty świetlik w formie wachlarza tak popularny w II połowie XVIIIw. (zwłaszcza w Anglii), tu w drzwuskrzydłowych drzwiach frontowych szpitalnego budynku z końca XIXw.

    Neogotycka kaplica p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa znajduje się na terenie dawnego Szpitala Kolejowego przy ul. Brzeskiej 12 na Starej Pradze (kaplica ufundowana została w 1910 roku przez siostry kanoniczki).


  3. Sekretera i sekretarzyk

    Maj 16, 2011 by Aneta

    Sekretera i sekretarzyk jako nowe formy mebli swoje narodziny miały we Francji, skąd też pochodzi ich nazwa – secrétaire– określająca je jako tajemnicze i sekretne meble służące przede wszystkim do pisania. Sekreterę i sekretarzyk możemy spotkać niemal we wszystkich odmianach stylowych – poczynając od Baroku a kończąc na Art Deco. Rozróżniamy je przede wszystkim ze względu na ich wielkość i kształt. Swój największy rozkwit przeżywały od końca XVIII wieku przez cały wiek XIX – zwłaszcza w okresie Biedermeieru wśród mieszczan – kiedy to z uwagi na dynamiczny rozwój społeczny i gospodarczy, wzrósł popyt na wszelkiego rodzaju meble do pisania.

    Sekretera to nazwa odnosząca się do wieloelementowego mebla przeznaczonego do pisania o sylwetce jednodrzwiowej szafy. Czasy  największej świetności  sekretera przeżywała w epoce rokoka, kiedy to stała się meblem najbardziej luksusowym zarówno w sferach dworskich, jak i mieszczańskich*. W kolejnych latach, głównie w czasach Biedermeiera na początku XIX w., była już obowiązkowym meblem nie tylko w siedzibach osób wysoko sytuowanych, ale również we wnętrzach użytkowanych przez klasę średnią: mieszkaniach, biurach, sklepach…

    IMG_4116 IMG_4127

    Rozróżniamy sekretery szafowe, żaluzjowe i cylindryczne a sama nazwa mebla uzależniona jest od kształtu środkowej płyty:

    • prostej – otwieranej do przodu i służącej jednocześnie jako pulpit do pisania,
    • ćwierć cylindrycznej lub żaluzjowej – otwieranej do tyłu i chowającej się do wnętrza mebla.

    Sekretera zazwyczaj jest jedno lub dwukondygnacyjna. W górnej części znajduje się pojedyncza szuflada (przy formie jednokondygnacyjnej) lub kredensowa nadstawka z drzwiczkami (przy konstrukcji dwukondygnacyjnej). Poniżej znajduje się najbardziej charakterystyczna i ciekawa część sekretery, czyli tzw. piórnik. Jest to skrzyniowaty wkład z licznymi szufladkami, skrytkami i przegródkami widocznymi po otwarciu zamykającej tę część przedniej płyty.

    Dolna część sekretery rozwiązana jest przeważnie w formie trzy szufladowej komody lub dwudrzwiowej szafki.

    W większości sekreter – zwłaszcza tych dobrych klasowo – znaleźć możemy, ukryte przeważnie gdzieś we wnętrzu piórnika, ‚tajemnicze’ schowki, w których dawni właściciele chowali tajną korespondencję lub kosztowności. Oglądając więc tego typu mebel warto zwrócić uwagę na wszelkie detale środka mówiące nam gdzie może być umieszczona skrytka, bo pomysłowość form i miejsc ukrycia takich schowków jest naprawdę imponująca.

    Sekretarzyk to niewielkich rozmiarów biureczko, często nazywane damskim**, przeważnie w kształcie stolika z płytą do pisania – odchylaną lub wysuwaną – i nastawką zawierającą liczne przegródki, szufladki, skrytki i wyrafinowane mechanizmy.

    W II połowie XIX w. sekretarzyk zdetronizował potężne projekty osiemnastowiecznych sekreter oraz biurek i stał się obok serwantki obowiązkowym wyposażeniem solidnego mieszczańskiego pokoju. W Polsce nazwa mebla, często używana zamiennie ze słowem kantorek, pojawiła się już ok XVIII w..

    Sekretarzyk różni się od sekretery głównie mniejszymi wymiarami i misternym wykończeniem. Z uwagi na delikatniejsze i bardziej finezyjne kształty często był zdobiony intarsją, inkrustacją i brązami. Podobnie jak w sekreterach, tak i tu w dokładnie podzielonym wnętrzu znajdowały się lustra, kolumienki z metalu lub toczonego drewna, drewniane imitacje grzbietów książek itp.

    SONY DSC

    * pod koniec XVII w. sekretery zastąpiły kabinety;

    ** zwłaszcza w okresie epoki kajzerowskiej (lata 1880-1890) sekretarzyki były ściśle przypisane jako meble typowo kobiece;


  4. Od Starożytności po Współczesność, czyli style w meblarstwie

    Wrzesień 7, 2010 by Aneta

    Jedną z pierwszych myśli gdy patrze na jakiś dawny mebel jest wyłapanie jego cech charakterystycznych i określenie w jakim czasie mógł powstać oraz jakie może być jego pochodzenie. W głowie robię szybki przegląd znanych mi stylów – głównie europejskich – i  na podstawie poszczególnych elementów staram się dopasować mebel do któregoś z nich. Dokładne oględziny mebla pozwalaj mi najczęściej już po chwili przypuszczać w jakim okresie został on stworzony. Czasem jednak warto tez zajrzeć do fachowej literatury, by upewnić się w swoich osądach.

     

    Barok, klasycyzm, eklektyzm… operowanie nazwami stylów i epok nie stanowi większego problemu osobom, które znają historię sztuki. Dla dużej liczby osób nie jest to jednak takie oczywiste… Na początek więc mój krótki przegląd historyczny, porządkujący poszczególne epoki i ważniejsze style w sztuce:

    Starożytność

    – styl grecki

    – styl rzymski

    Średniowiecze

    – styl gotycki

    Renesans (XV w./XVI w.)

    – styl Henryka II,

    – styl Ludwika XIII (manieryzm)

    Barok (XVII w./I poł. XVIII w.)

    – styl Ludwika XIV (technika Boulle’a)

    Rokoko (XVIII w.)

    – styl Ludwika XV

    – styl Chippendale

    Klasycyzm (koniec XVIII w./początek XIX w.)

    – styl empire

    – styl Ludwika XVI

    – styl Happlewhite’a

    Biedermeier (początek XIX w./lata 30-te XIX w.)

    Historyzm (lata 40-te XIX w./koniec XIX w.)

    – styl Ludwika Filipa

    – styl eklektyczny

    – neobarok

    – neogotyk

    – neoklasycyzm

    – Arts and Crafts (Anglia)

    Meble Thoneta

    Współczesność (od początku XX w)

    – Secesja (Art Nouveau, Jugendstil)

    –  Modernizm – Bauhaus

    – Art Deco

    – Wzornictwo Przemysłowe (lata 50/70-te XXw.)