Starych mebli czar ®

Maszyna do szycia – obowiązkowy sprzęt niemal w każdym przedwojennym gospodarstwie domowym. Najpopularniejsze i najbardziej znane są marki Singer. Co ciekawe, fabryka założona w połowie XIXw. przez największego producenta maszyn do szycia Isaaca Merritta Singera funkcjonuje i produkuje sprzęt do dnia dzisiejszego (siedziba mieści się w USA).

Pierwszy zakład produkcji maszyn Singer (były to lata 50-te XIXw.) mieścił się w 25 metrowym pokoju, a niemal wszystkie części były wykonywane rzemieślniczo, wyłącznie ręcznie, w skromnych warsztatowych warunkach. Stąd też pierwsze sprzęty tej marki były pieruńsko drogie, choć to wcale nie senior rodu Isaac Merritt Singer wynalazł maszynę do szycia.
Dopiero w II połowie XIXw. produkcja maszynowa i wprowadzenie systemu linii produkcyjnej oraz zastosowania części zamiennych (o sporej konkurencji nie wspominając) sprawiły, że sprzęty do szycia zaczęto produkować na masową skalę, przez co ich ceny uległy bardzo dużemu obniżeniu. W roku 1856 #Singer Manufacturing Company wypuściło na rynek amerykański ok 2500 sztuk maszyn, by niecałe 14 lat później, w 1870r. prawie 128 tysięcy… Liczby te pokazują światową skalę rozwoju firmy i ogromną popularność samego sprzętu do szycia…

Wiele maszyn do szycia, dzięki swej solidnej i żeliwnej konstrukcji przetrwało do dziś. Mimo, że od lat nieużywane, spotykane są w bardzo wielu domach. Pomysłów co do ich współczesnego zagospodarowania jest naprawdę wiele. Wszystko zależy od stanu zachowania żeliwnej i dekoracyjnej podstawy, drewnianego blatu oraz samej główki, czyli mechanizmu maszyny. Najczęściej jednak wykorzystywany jest sam dół, z którym można stworzyć ozdobny i użyteczny stolik do holu, salonu czy gabinetu (jako dodatkowy pulpit do pisania). Samo wykończenie blatu (zrobionego najczęściej od nowa), może być np. w wersji klasycznej, czyli naturalne drewno w politurze, w klimacie prowansalskim (malowany i przecierany), w wersji szklanej lub kamiennej. W takiej też formie spotykamy je często w kawiarniach czy restauracjach. (więcej…)

Kontynuując spacer po muzeach bawarskiej stolicy, swoje kroki skierowałam do nowoczesnego gmachu Nowej Pinakoteki (Neue Pinakothek), która razem z sąsiadującą obok Starą Pinakoteką należy do Bawarskich Państwowych Zbiorów Sztuki. 

Muzeum posiada bogatą kolekcję sztuki europejskiej – malarstwa i rzeźby – od czasów klasycyzmu do art nouvea. Przede wszystkim są to dzieła francuskich impresjonistów i postimpresjonistów takich jak: Eduard Manet, Claude Monet, Paul Gauguin, Edgar Degas czy Vincent van Gogh czele ze swoimi słynnymi na całym świecie słonecznikami. (więcej…)

Nowy albumy dla miłośników Secesji i zarazem kolejny tom z serii 'Przewodnik dla kolekcjonerów’ Wydawnictwa Arkady. Książka którą od razu polubiłam. Wydana w ładnej oprawie, z bogatą bibliografią oraz dokładnym spisem muzeów polskich i europejskich związanych z secesją.

Książka o tyle dla mnie cenna, bo poświęcona głównie polskiemu nurtowi secesji, który od lat niezmiennie cieszy się bardzo dużą popularnością na rynku antykwarycznym. Wydanie bardzo bogato ilustrowane (w dużej mierze w oparciu o zbiory Muzeum Secesji w Płocku) i dokładnie opisujące rodzime dzieje stylu, jego kierunki i rozwój (ale też i wszystkie odłamy europejskie). Jeden rozdział szeroko opisujący tylko rzemiosło artystyczne, gdzie oprócz zdjęć i rzetelnych opisów, znajdziemy również cenne porady na co zwracać uwagę przy kupnie, jak i aktualne ceny przedmiotów i mebli. Książka naprawdę doskonała, polecam!

„Secesja: przewodnik dla kolekcjonerów”,

autor Anna Szkurłat

Wydawnictwo Arkady, Warszawa 2012

Stara Pinakoteka bawarskiej stolicy jest prawdziwym rarytasem dla miłośników sztuki. Ogrom i położenie neorenesansowego budynku w którym mieści się muzeum już na wstępie budzi podziw. Galeria posiada jedną z największych kolekcji malarstwa europejskiego starych mistrzów – od wczesnego średniowiecza po osiemnasty wiek. Mieszczą się w niej unikalne dzieła artystów flamandzkich, włoskich, niemieckich, francuskich, hiszpańskich, m.in.: Rafaela, Leonarda da Vinci, Albrechta Dürera, Matthiasa Grünewalda, Rogera van der Weyden, Hansa Memlinga, Jana Breugela, Antona van Dycka, Nicolasa Poussin, Claude’a Loraina, Murilla, El Greco, Tintoretta, Tycjana i wielu innych.

Ale Stara Pinakoteka to przede wszystkim wspaniała kolekcja dzieł Rubensa – 62 obrazy oraz prace Harmensza van Rijn Rembranda, które zachwycają swą doskonałością każdego kto je ujrzy.

Spacer po Starej Pinakotece to zdecydowanie balsam dla duszy pozostawiający na długo niesamowite wrażenia i wspomnienia! (więcej…)

Gerydon – stolik w formie ozdobnego postumentu (słupka), wykonany najczęściej z drewna (rzadziej ze szlachetnego kamienia czy metalu) i służący jako podstawa pod świecznik, lichtarz, rzeźbę, lampę, wazon z kwiatami lub inną ozdobę np. porcelanową wazę.

Mebel, wzorowany na kształt murzyńskiego służącego niosącego okrągłą tacę, pojawił się  w XVII w. początkowo tylko we Włoszech i Francji (stąd jego nazwa, która pochodzi najprawdopodobniej od imienia Gueridona – afrykańskiego pazia usługującego na królewskich salonach a znanego z literatury komediowej). W meblarstwie europejskim gerydony rozpowszechniły się w II połowie XVII w. a od początku XIX w. nazwą tą objęto również małe, podręczne i lekkie stoliki na kolumnie zakończonej trójnogiem służące do podawania kawy. W Polsce gerydony najbardziej znane były jako smukłe i wysokie kolumny, często występujące w parach i wykorzystywane do ustawiania lichtarzy lub jako podstawki na słodycze.